मेरो मुटु

केदार श्रेष्ठ'गगन'

फूल उनी,
जून उनी,
खुन मेरो उनी
देखिन आज मैले
भेट्न किन आइनन् ?
किन मेरो आँखाबाट ओझेल परिन् ?
प्रिय
कुनै परिबन्धमा त परेनौं ?
कतै समय पापीले त बाधेन ?
कति आतुर थिए मेरा ओठ
ति म्रो नाममा लेखेको मनको वह,
ति म्रै यादमा कल्पेका कल्पनाहरु
तिमीलाई सुनाउन
तर
अहिले ब्याकुल भा'को छु म
तिमीलाई नदेख्दा,
तिमीलाई नभेट्दा,
रोइरहेछन् आँखा,
विरह र वेदनाको आँधी चलिरहेछ मनमा ।
ज्वारभाटाहरु उर्लिरहेछ,
सात रेक्टर स्केलको भुइँचालो गइरहेछ मष्तिष्कमा
कतै हिजो भेटेको क्षण नै
अन्तिम त होइन ?
हिजो बोलेको आइ.लभ.यू.
र ति म्रो त्यो कोमल हातले मुसारेर
गालामा च्वाप्प खाएको म्वाई
अन्तिम हुने त होइन ?
कतै दैवले अन्तर्घात त गर्ने होइन ?
त्यसैले म भगवानसँग विन्ति गर्छु
हे ! भगवान
कहिलेकाहीँ त मेरो मनको कुरा पनि पूरा गरार्इ दैऊ न
फूलपाती चढाउँला
त्यतिले नपुगे
के माग्छौ घुस भन
म दिन तयार छु
रागो, बोका, कुखुरा,परेवा........जे माग्छौ,
म चाहान्छु-
उसको मायामा
मेरो यो शरीर समाधिस्थ गराउन,
उसको मायाको रापमा
यो ज्यान खाग बनाउन ।
उनी टाढा छिन्
मेरो कुपोषणयुक्त
इच्छा,आकांक्षा र सपनाहरु
मनसँगै बतासिएर
कहिले बतासमा,
कहिले वर्षातमा
समाहित हुँदै उसको प्यारमा
उसको माया
आँखाको डिलबाट
बग्न थाल्छ अवीरल,
म सम्झीन्छु उसले भनेको कुरा-
तपाईँलै भनेको हैन ?
तिमी मेरो मुटु हौ भनेर
हो म तपाईँकौ मुटु भए
तपाईँ मैरो शरीर
शरीर र मुटु कहिले अलग हुन सक्छ ?
त्यसैले अब हामी एउटै भएनौ त ?

२२माघ२०६५
भीमस्थान-५,सिन्धुली
हाल-अनेसास यू.ए.र्इ च्याप्टर

पक्षघातले पीडित मेरो देश

आचार्य प्रभा

अचेल मेरो देश ...
पक्षघातले पीडित छ
पोख्त डक्टरहरुको अभावमा
असम्भव छ यो रोगको
निराकरण हुन
किन कि,
यहाँ डक्टरहरुको माथिङ्गल नै
स्वार्थ र पद्लोलुपताको होड्बाजिमा
भौतारिरहेको छ ।
बिचरा मेरो देश ,
सहि उपचारको अभावमा
अपाङ्ग बनिरहेछ ।
निस्वार्थी सेवकहरुको उपचारको आशामा
म्रीततुल्य भैरहेछ ,
हुन पनि त हो ,
अपाङ्ग र अशक्तताको अभावमा
मेरो देश किन निरीह नहोस् ?
सहि स्याहार र आश्वासनको अभावमा
मेरो देश रोगले ग्रस्त छ ।
बाँच्नुको अपेक्षामा अर्धचेतन
भै लडिरहेछ ,
संजिवनि दिने हातहरुको आशामा
आँखाहरु बिछ्याइ रहेछ ।
अचेल मेरो देश ,
मानसिक रोगले भयभीत छ
पक्षघातले पीडित छ ।
(रडियो नेपालको स्पन्दन कार्यक्रममा २०६१ सालमा बाचन् गरिएको )

घुमाउरे घरको आँगन

स्यानु पाईजा

काली गण्डकी गहिरेर बग्दै छ
करेसाबारीमा रायो शीत सङगाल्दै छ
हिउँदे तरकारीलाई पानी अरे
चुलोमा चाउचाउ पाक्दै छ
स्कुल बाट आउने नानीको अर्नी अरे
घुमाउरे घरको आँगन पहारिलो धाम
रमी-समी के खेल्दैछन ठिटाहरु
बिदेशबाट छुट्टीमा घर आका अरे
काम त बिदेशमै गरियो अरे
बिन्दास्/रिल्याक्स छुट्टी मनाउने अरे
एक जोडी बुढा-बुढी, बुढो गोरू सँगै
सुस्केरा हाले,जुवा र हलो एक एक बोकेर
बहर दाउने बल नपुगेर बुढो गोरू जोतेको अरे
यसै साल नातीले बाजेको भजनमा
रयाप हालेर रिमिक्स गर्यो अरे
नातिनीले मिस नेपाल- के? जितिन अरे
यो घुमाउरो घरको आँगनमा बसेर
नदेखिने अरु कुरा पनि छन अरे
जन्मदै बच्चा जन्डिज बोकेर आउछ अरे
बुहारीहरुलाई मात्र छोराको फोन आउँछ अरे
बजै फोन मा रुनु बाहेक अरु बोल्न सक्दिनन अरे
घरको खबर नातीलाई सुनाउन सक्दिनन अरे
यो घुमाउरो घरको आँगनमा एफ एम रेडियोमा
नातीको ररयाप भजन बज्दै थियो
एफ एम रेडियोले समचार सुनायो
आर्थिक मन्दीले बिदेशीले कामदार कतौटी सुरू
म मेरा जँगल बनेका खेत हेर्दै थिए
भस्मे फाँड्न मात्रै पनि कति दिन लाग्ला ?
अब के गरु यो घुमाउरे घरको आँगनलाई ?
जहाँ सधै तास मात्रै खेलिन्छ
भत्काउ भने बाजेको चिनो, राखौ भने जुवा घर ।

पात्लेखेत-७, म्याग्दी

गीत

दिलिप योन्जन

जे गरे नि नबुझ्ने, कस्तो पापी मन
एक्लै कति बाचु प्रिय, तिमी आफै भन।

साझ बस्दा बिहान हुन्छ, निद लग्यो खैकेले
दुख्दछ मुटु भकानो फुटी, त्यो तिम्रो मायाले
काहाँ बसी फेरु श्वास, मैले निसासिन्छु झन२
एक्लै कति बाचु प्रिय, तडपाई आफ्नै मन।

पल२ टाल्छु च्यातिने छाती, त्यो तिम्रो यादैमा
पिएर नसा मेटिन्न तिर्खा, त्यो तिम्रो प्यासैमा
परेली पुच्छ्दा तरेली पोल्छ,जल्दिदा भित्री तन
एक्लै कति ,बाचु प्रिय, रुवाई आफ्नै मन।

अस्टिन, अमेरिक

अभिषाप

बसन्त मोहन अधिकारी


लोभी,
पापी,
निर्दही,
निर्मोही !
रुप, रङ्ग उडाएर
चुस्न सम्म चुस्यौ ।
बदनाम गराएर
उपभोग गर्यौ ।

त्यतिले नपुगेर
हेर, मन्दिरमा
रीति, रिवाजमा
मलाई चुडेर
जीवनको अन्त्य
यो धर्म कर्ममा ।

हे, शुन्दरी,
सुकुमारी,
रङ्गीन स्वरुपका फूलहरु !
मनमोहक आकृतिमा
तिमीले लठ्याएर
यो मन चोर्यौ
आज सम्म नभरीएको लोभ
तिमीले नै भर्यौ
म लोभी होइन
तिमीले लोभ्याई दियौ ।

मलाई के थाह -
त्रि्रो स्वाद
आफ्नो रुपले लोभ्याएर
मलाई डाँकी
रसपान गर्राई दियौ
र्स्वर्ग देखाई दियौ
बानी लगाई दियौ
त्यसकै प्रतिफल
मेरो निरन्तरता
तिमीहरुको बिभीन्नतामा
म पापी होइन ।

सोध प्रतेक भमराहरुलाई
उँ संग मन, मुटु छ
माया, ममता, प्रेम छ
विश्वासमा
हरेक फूलहरु संग बस्छ ।
तिम्रो नाई नास्ती भए
म के गर्न सक्छु र ?
एकबाट अर्को
अर्कोबाट अर्को
यो मन र तनलाई
डाँक्ने र लाने
दिने र खुवाउँने
तिमी फूलहरु ,
एकले अर्कोको
खोस्दै छौ
छिन्दै छौ
स्वयमलाई रुवाउँदै छौ
म निष्ठुरी होइन ।

हे फूलहरु !
मेरो दोष देखाई
मलाई गाली नगर
यो तिम्रो रुप, रङ्गं र
बानी ब्यहोरा नै
स्वयमको अभिषाप हो ।

यूद्ध किन...?

दिलिप योन्जन

रोएकोछ बुद्ध आज
गोली र गन्धले
हराकोछ शान्ति यहाँ
आपासी यूद्धले
तोड-फोड आगजानी
दाजु र भाईमा पनि
तछाड-मछाड लडाईले
रगत बन्यो पानी
छोरा मर्दा आमा रुन्छे
दुखाई मातृ-भूमि
भाई मर्दा दिदी रुन्छे
फूल-माला उनी
बिधुवा बन्छे जवानीमा
शिन्दुर पुछि, फुटाई हातका चुरा
बाबा शोध्दै रुन्छ बालक
चोटमा घोपी छुरा ।

सम्झोताले शान्ति मिल्छ
यूद्ध गर्ने किन......?
नेपालीले नेपाली मारी
बीर बन्ने किन....?
सिदान्त साटै......... बाडै.........
नबनौ बलिको बोका
जति लड्यो झनै दुख्छ
यो यूद्धको पिडा
पार्टी, सासन, कु-बिचारले
जनता बने गोली
मिल्नु बनाउनु कता हो कता
खेल्छ रगतको होली
बुद्ध हेर्दै रुन्छ
देशको काहाली
मर्नु र मार्नुले बन्दैन देश
बुझ है नेपाली
मशिले लेखौ देशको कानून
रगतले किन लेख्नुर...............?
नरहे मानब रहन्न देश
यूद्ध नै किन गर्नुर ..........?


हाल: अस्टिन, अमेरिका
भोजपुर देउराली - १

जीवन रित्तो रित्तो

आचार्य प्रभा

रोइरहेको आकाश झै भयो यो मन
न त ---खुशिमा फूल्न चाहेको छ
न त हाँसोमा भूल्न सकेको छ
केवल तड्पन छ,जलन छ
ह्रीदयभरी अट्टहास अनी चित्कार छ ,
खै!किन बैरागिएकोछ यो दिल ?
कोलाहल र भिंडमा पनि एक्लिएको छ यो तन /
झुकेको छ नयन सधैं
मौन छ अधर पनि
भन्न चाहेर पनि बोलिहरु प्रतिबन्दित छन आँफै,
सोध्न चाहेर पनि प्रश्नहरु अनुत्तरित छन भित्र भित्रै
खुल्न चाहेर पनि मन
खुम्चिएको छ स्वयम नै
खै !किन हो कुन्नी ?
अल्पपरिचित छ यो ह्रीदय
आफ्नै तन आफ्नै आवाजसँग
शायद आफ्नो क्षितिज टाडिएर हो या ---,
आफ्नी जननीको छायाबाट
ओझेल भएर हो ,
यसैले लागेको छ
केही पाएर गुमाए जस्तो
केही गुमाएर पाए जस्तो
तर ---पनी,
यस्तै आभास भएको छ
सबै शुन्य,शुन्य अनी जीवन नै फगत
रित्तो ---रित्तो /

(अमेरिका )